Witamina C
Jest niezbędna dla prawidłowej syntezy kolagenu będącego głównym składnikiem organicznym kości. Badania naukowe sugerują istnienie związku pomiędzy spożyciem witaminy C, a gęstością kości. W celu profilaktyki osteoporozy zaleca się dzienne spożycie 100 – 500 mg tej witaminy.
Obfite ilości witaminy C występują w papryce, owocach róży, owocach cytrusowych, naci pietruszki, a także w owocach i liściach czarnej porzeczki, w czosnku, cebuli, igłach sosny, owocni i liściach orzecha włoskiego. Zawierają ją także kapusta, kalafiory, poziomki, truskawki i szereg innych owoców.
Witamina C łatwo ulega utlenieniu do kwasu dehydroakorbowego. Jest wrażliwa na światło, wysoką temperaturę, odczyn alkaliczny i jony niektórych metali, zwłaszcza żelaza.
Niedobór witaminy C wywołuje schorzenie znane dawniej pod nazwą szkorbutu. Manifestuje się stanem zapalnym dziąseł, kruchością naczyń krwionośnych, ze skłonnością do wybroczeń i do krwawień. Awitaminoza może się też objawiać znużeniem, brakiem łaknienia. Podawanie witaminy C zapobiega infekcjom, procesom gnijnym, łagodzi stany zapalne błon śluzowych, wpływa na gojenie ran.
Nadmierne spożycie witaminy C może sprzyjać powstawaniu kamieni moczanowych i szczawianowych. Ponieważ witamina C wydalana jest z moczem w ciągu 3 godzin, w okresie infekcji należy przyjmować ją lub pokarmy w nią bogate kilka razy dziennie. Związki flawonoidowe, tak zwane bioflawonoidy wpływają na właściwe wykorzystanie witaminy C w organizmie chroniąc ją przed utlenieniem.
