Organizm człowieka zawiera około 1000 mmol (24 g) magnezu. W kościach zgromadzone jest 50% zawartości magnezu, w płynie wewnątrzkomórkowym 45%, w płynie zewnątrzkomórkowym 5%. Jest kofaktorem fosfataz, niezbędny do procesu translacji (syntezy białek), tworzenia rybosomów, syntezy kwasów nukleinowych, procesów detoksykacji i prawidłowego funkcjonowania układu immunologicznego. Magnez działa uspokajająco. Prawidłowe stężenie magnezu w surowicy krwi waha się od 0,8 do 1 mmol/l. Magnez jest kationem płynu wewnątrzkomórkowego. Jeżeli stężenie magnezu we krwi spadnie poniżej 0,6 mmol/l mówimy o hipomagnezemii.

Hipomagnezemia może być spowodowana:

• niedostateczną podażą magnezu w pokarmach;
• biegunkami, stanami zapalnymi jelit (niedostateczne wchłanianie magnezu z jelit do krwi;
• nadmierną utratą Mg z moczem, spowodowaną chorobami nerek, podawaniem niektórych leków, np. antybiotyków aminoglikozydowych, diuretyków (leków moczopędnych);
• utratą magnezu z potem (gorączka, obfite pocenie się latem) lub mlekiem (u matek karmiących).

Niedobór magnezu może przez dłuższy czas przebiegać bezobjawowo i jego rozpoznanie może być bardzo trudne. Objawy niedoboru magnezu: nagłe zawroty głowy, nagłe utraty równowagi, drganie powiek, drętwienie kończyn, skurcze łydek w czasie snu (bolesne), wypadanie włosów, próchnica zębów, szybkie męczenie się podczas pracy fizycznej, bezsenność, bóle głowy, kołatanie serca, koszmary nocne, chęć do płaczu, depresja, wrażenie ociężałości, zaburzenia pamięci, niepokój. Niski poziom magnezu w ustroju sprzyja powstawaniu zawałów mięśnia sercowego i niemiarowości akcji serca.

Regularne i dłuższe zażywanie magnezu w dawce 500 mg dziennie powoduje spadek poziomu cholesterolu we krwi do normy już w ciągu miesiąca. Magnez zapobiega powstawaniu miażdżycy naczyń i kamicy nerkowej (chodzi tu o kamienie powstające ze szczawianu wapnia).

Magnez jest ważnym składnikiem budulcowym kości i zębów. Bierze udział w wielu reakcjach enzymatycznych, np. w cyklu Krebsa, powstawaniu AMP (adenozynomonofosforanu). Uczestniczy w kształtowaniu prawidłowej pobudliwości nerwowo-mięśniowej. Jest antagonistą wapnia.

W ziołach jest dużo magnezu, gdyż wchodzi on w skład zielonego barwnika – chlorofilu (każda cząsteczka chlorofilu zawiera centralnie umieszczony atom magnezu).

Spośród roślin leczniczych najwięcej magnezu zawierają: kozieradka, babka, pomidory, ogórecznik, glony, dziurawiec, fiołek polny, siemię lniane, lubczyk, mięta, nagietek, pokrzywa, szałwia.

Z pokarmów najwięcej magnezu zawierają: kakao 192-420 mg, czekolada 107-292 mg, migdały 225 mg, banany 31-42 mg, rodzynki 27-42 mg, suszone śliwki 54 mg, makaron 57 mg.

Pełni ważną rolę w powstawaniu właściwej formy osteokalcyny (białka występującego w tkance kostnej). Niedobór witaminy K może prowadzić do produkcji nieprawidłowej osteokalcyny, której nadmiar związany jest z obniżoną gęstością kości oraz zwiększonym ryzykiem złamań. Aby zapobiegać osteoporozie należy spożywać 80 – 250 mg.

Witamina K przyspiesza wytwarzanie protrombiny i krzepnięcie krwi. Zapewnia prawidłowy przebieg tego procesu. Odgrywa ważną rolę w zapobieganiu krwotokom. Niedobór powoduje przedłużenie czasu krzepnięcia. Objawy braku witaminy K występują rzadko, gdyż flora bakteryjna ma zdolności jej wytwarzania. Niedobór może wystąpić przy uporczywych biegunkach.

Witamina B6 jest nazywana pirydoksyną, ale właściwie oznacza całą grupę związków. Obecnie znamy sześć biologicznie aktywnych form witaminy B6, wśród których poza pirydoksyną znajduje się m.in. pirydoksal i pirydoksamina. Są one rozpuszczalne w wodzie, a ich nadmiar jest wydalany przez organizm z moczem. Jest ona niezbędna do produkcji kwasu solnego. Co piąta kobieta i co piąta starsza osoba nie otrzymuje z pożywieniem wystarczającej ilości witaminy B6, a jej brak niestety prowadzi do niedokrwistości, zapalenia skóry, neuropatii. Witamina B6 jest wykorzystywana w leczeniu depresji i astmy,  chroni również przed zapaleniem stawów i przed infekcjami, działa przeciwzakrzepowo, łagodzi objawy napięcia przedmiesiączkowego, poprawia nastrój u cierpiących na depresje, zmniejsza ryzyko tworzenia się kamieni nerkowych, hamuje procesy przedwczesnego starzenia się skóry. W pożywieniu występuje przede wszystkim:

• w ziarnach pszenicy i żyta, w rybach, drobiu, ziemniakach oraz awokado.

Jest niezbędna dla prawidłowej syntezy kolagenu będącego głównym składnikiem organicznym kości. Badania naukowe sugerują istnienie związku pomiędzy spożyciem witaminy C, a gęstością kości. W celu profilaktyki osteoporozy zaleca się dzienne spożycie 100 – 500 mg tej witaminy.

Obfite ilości witaminy C występują w papryce, owocach róży, owocach cytrusowych, naci pietruszki, a także w owocach i liściach czarnej porzeczki, w czosnku, cebuli, igłach sosny, owocni i liściach orzecha włoskiego. Zawierają ją także kapusta, kalafiory, poziomki, truskawki i szereg innych owoców.

Witamina C łatwo ulega utlenieniu do kwasu dehydroakorbowego. Jest wrażliwa na światło, wysoką temperaturę, odczyn alkaliczny i jony niektórych metali, zwłaszcza żelaza.

Niedobór witaminy C wywołuje schorzenie znane dawniej pod nazwą szkorbutu. Manifestuje się stanem zapalnym dziąseł, kruchością naczyń krwionośnych, ze skłonnością do wybroczeń i do krwawień. Awitaminoza może się też objawiać znużeniem, brakiem łaknienia. Podawanie witaminy C zapobiega infekcjom, procesom gnijnym, łagodzi stany zapalne błon śluzowych, wpływa na gojenie ran.

Nadmierne spożycie witaminy C może sprzyjać powstawaniu kamieni moczanowych i szczawianowych. Ponieważ witamina C wydalana jest z moczem w ciągu 3 godzin, w okresie infekcji należy przyjmować ją lub pokarmy w nią bogate kilka razy dziennie. Związki flawonoidowe, tak zwane bioflawonoidy wpływają na właściwe wykorzystanie witaminy C w organizmie chroniąc ją przed utlenieniem.

• ćwiczenia aerobowe – spacerowanie, bieganie, jazda na rowerze, rolkach, nordic walking, a także chodzenie po górach czy kopanie ogródka. Łączy je wspólna cecha: poprawiają wydolność układu oddechowego i sercowo-naczyniowego, powodując lepsze dotlenienie wszystkich narządów wewnętrznych. Przy zaawansowanej osteoporozie niewskazane są rolki, narty, rower.
• ćwiczenia izometryczne – polegają na napinaniu grupy mięśni bez zmiany długości ich włókien, dzięki czemu stawy pozostają nieruchome. Wykonuje się je w spoczynku, w pozycji leżącej lub siedzącej, np. podpierając się o ścianę czy podłogę, nie obciążając stawów. Nie wymagają żadnych przyrządów ani urządzeń rehabilitacyjnych. Można ćwiczyć w domu. Aby przyniosły efekt, trzeba gimnastykować się codziennie. Ze względu na to, że są męczące (szybko podnoszą ciśnienie i tętno), wykonuj je seriami, robiąc przerwy. Napięcie mięśni trwa 5 sekund, przerwa 10, każde ćwiczenie powtarzaj 6–10 razy.
• ćwiczenia rozciągające – to stretching, joga czy pilates. Polegają na delikatnym rozciąganiu poszczególnych partii mięśni. Najlepiej wykonywać je codziennie po uprzednim rozgrzaniu mięśni podczas kilkuminutowego treningu aerobowego (wtedy mięśnie są bardziej elastyczne). Każde z ćwiczeń rozciągających nie powinno trwać dłużej niż 1–2 minuty. Najlepiej robić je kilka razy w tygodniu.
• ćwiczenia oporowe (siłowe) – z zaznaczeniem, że ćwiczenia te przy osteoporozie muszą być wykonywane w pozycji leżącej. Prowadzą one do zwiększenia siły i masy mięśni poprzez zmuszanie ich do wytężonego wysiłku. Istnieją różne formy ćwiczeń oporowych – począwszy od gimnastyki bez obciążenia zewnętrznego, np. pompki czy przysiady, gdzie masa ciała jest użyta jako siła oporowa, poprzez ćwiczenia z ciężarkami, gumami, a na gimnastyce z użyciem różnych przyrządów i ćwiczeniach w siłowni skończywszy. Powinno się je wykonywać 2 razy w tygodniu po 20–30 minut, powtarzając każde ćwiczenie i angażujące najważniejsze mięśnie po 10–15 razy.
• gimnastyka w wodzie – woda „zmniejsza ciężar ciała”, więc ćwiczenia wykonuje się łatwiej niż w powietrzu, co jest ważne dla osób ze słabą kondycją oraz nadwagą. Dzięki odciążeniu, a tym samym zmniejszeniu nacisku na powierzchnie stawowe przy próbie wykonania ruchu, łagodzi ból, dając ćwiczącym komfort psychiczny. Temperatura wody zmniejsza napięcie mięśni, umożliwiając płynność ruchów.
• trening kardio – to ćwiczenia aerobowe wykonywane w jednostajnym, rytmicznym tempie. Trening musi być umiarkowany, zakończony ćwiczeniami wyciszającymi. Wysiłek nie może przekroczyć 60 proc. naszych możliwości (trzeba przerwać przy zadyszce). W miarę poprawy kondycji można zwiększyć intensywność ćwiczeń. Trzeba je wykonywać regularnie 3–4 razy w tygodniu po 45–60 minut.

Mleko i przetwory mleczne

Podstawowym źródłem wapnia jest mleko i jego przetwory. Mleko jest cennym źródłem wapnia nie tylko z powodu jego zawartości, ale też z powodu dobrej biodostępności.
Niedostateczna podaż wapnia uruchamia w organizmie człowieka mechanizmy, które doprowadzają do uwalniania wapnia z kości w celu utrzymania prawidłowego stężenia tego pierwiastka w surowicy krwi.
Jedną z metod zapobiegania osteoporozie jest zatem dostatecznie duże spożycie wapnia przez całe życie.
Spożycie 700-750 ml mleka + 100 g twarogu + 20 g sera podpuszczkowego na dobę pokrywa przeciętne dobowe zapotrzebowanie na wapń. Zaleca się spożywanie niskotłuszczowego mleka i jego przetworów, zamiast produktów beztłuszczowych. Całkowite usunięcie tłuszczu pozbawia produkty mleczne witaminy D, niezbędnej do prawidłowego wchłaniania wapnia.

Wrogowie twoich kości

Zakładając, że z jedzenia nasz organizm przyswaja zaledwie 40 proc. wapnia – pod warunkiem że w organizmie jest dość witaminy D, to aż 60 proc. tegoż wapnia jest wydalane z moczem. To normalny proces, ale możemy korzystnie zmienić te proporcje unikając tych składników, które mogą nam szkodzić:

• Tłusty nabiał – wapń będzie wolniej redukowany, jeśli w codziennej diecie zachowamy właściwe proporcje między wapniem a fosforem (1:1). Aby to osiągnąć, unikajmy tłustego nabiału. Wybierajmy ten o zawartości 1,5– 2 proc. tłuszczu. Ale nie sięgajmy też po produkty odtłuszczone, bo nie zawierają witaminy D, która ułatwia wchłanianie wapnia.
• Kofeina – przeprowadzone badania naukowe wskazują na zwiększone ryzyko złamań kości u osób wypijających 2 filiżanki kawy bądź 4 szklanki herbaty dziennie. Wykazano, że nadmierne spożycie kofeiny powoduje zmniejszenie masy kostnej, szczególnie u kobiet, u których dzienne spożycie wapnia jest niższe od zalecanego. Fakt ten ma praktyczne znaczenie, gdyż przeciętne spożycie wapnia u kobiet w Polsce odpowiada tylko ok. 40-50% zapotrzebowania, a konsumpcja kawy i herbaty jest wysoka. Jeżeli wypijasz więcej, dla dobra kości wypij też 3 szklanki mleka.
• Białko – kościom szkodzi jego nadmiar, ponieważ przyśpiesza wytwarzanie i wydalanie moczu, a wraz z nim tracimy duże ilości wapnia. Jednak nie przesadzajmy – bogate w białko mięso, drób, ryby, groch czy fasola dostarczają też wielu innych składników odżywczych. Dla zdrowia kości wystarczą dziennie 2–3 porcje białka (kawałek ryby, kanapka z wędliną). Nie rezygnujmy z nabiału, mimo że też zawiera białko.
• Alkohol – W przewlekłym alkoholizmie zwykle występuje niski poziom wapnia w surowicy. Jest to zjawisko wtórne do niedożywienia, oraz uszkodzenia wątroby i trzustki. Prawdopodobnie alkohol bezpośrednio oddziałuje na komórki budujące kość (osteoblasty) i hamuje ich funkcję, upośledza też przemianę witaminy D, co prowadzi do zmniejszenia wchłaniania wapnia z jelit oraz do nadmiernego wydalania go z moczem. Alkohol źle wpływa również na komórki tworzące kości.
• Palenie tytoniu – w wielu badaniach epidemiologicznych stwierdzono, że palenie tytoniu stanowi czynnik ryzyka osteoporozy. Zanotowano wyraźny związek pomiędzy paleniem tytoniu a częstością złamań kręgów, kości przedramienia i biodra. Dokładny mechanizm tej zależności nie jest poznany. Przypuszcza się, że palenie może bezpośrednio hamować czynność komórek kościotwórczych. Kadm zawarty w dymie tytoniowym (narażenie palacza na ten składnik jest trzy razy wyższe niż niepalącego) upośledza gospodarkę wapniową. U kobiet największe znaczenie przypisuje się wpływowi palenia tytoniu na metabolizm estrogenów, co redukuje możliwość ich ochronnego oddziaływania na tkankę kostną.
• Zupy w proszku oraz napoje typu cola – zawierają znaczne ilości fosforanów, których nadmiar może powodować ujemne skutki zdrowotne. Potwierdziły to badania wskazujące na niekorzystny wpływ spożywania nadmiernej ilości fosforanów na stężenia i metabolizm witaminy D – regulatora gospodarki wapniowej. Nadmierne spożycie produktów bogatych w fosforany wyzwala w organizmie zmiany hormonalne prowadzące do aktywacji procesów niszczenia kości (kościogubnych). Może powodować to w konsekwencji zmniejszenie masy kostnej.

W przypadku osteoporozy kluczową sprawą okazują się działania profilaktyczne, które należy rozważyć szczególnie u osób po 60-tym roku życia, u tych, którzy mają jeden lub więcej czynników ryzyka, cierpią na choroby układu krążenia lub narządu ruchu bądź w wywiadzie rodzinnym mają choroby zaburzające gospodarkę wapniowo-fosforanową itp.

Istnieje wiele środków, których ograniczenie może zmniejszyć ryzyko wystąpienia choroby. Do najbardziej istotnych należą:

• dostarczanie należytej ilości wapnia – należy dostarczać codzienną, odpowiednią dawkę wapnia w postaci naturalnej lub jako preparaty. Dzienne zapotrzebowanie na wapń w okresie menopauzy i u osób starszych wynosi około 1500mg. Jeśli nasza dieta nie dostarcza nam odpowiedniej ilości tego składnika, należy posiłkować się dodatkowo odpowiednimi preparatami.
• używki – szczególnie istotne jest zaprzestanie palenia tytoniu i ograniczenie spożycia alkoholu,
• eliminowanie upadków – jest to kolejny istotny element jednak znacznie trudniejszy do zrealizowania. Wiąże się on z warunkami technicznymi otoczenia oraz co równie istotne leczeniem zaburzeń krążenia i równowagi.
• aktywność fizyczna – zwiększenie naszej aktywności poprzez wykonywanie ćwiczeń fizycznych lub nawet codzienny zwykły spacer mogą znacznie obniżyć ryzyko wystąpienia choroby. Wskazane są także ćwiczenia specjalistyczne wykonywane przez 20 minut dziennie, jazda na rowerze lub pływanie.

500mg witaminy C – odporność, grypa, przeziębienie, stany zapalne, alergia

Cena detaliczna 55 zł – KUP TERAZ

Witamina C pełni w ustroju niezwykle ważne funkcje. Aktywuje liczne enzymy, odgrywa istotną rolę w oddychaniu komórek oraz w ochronie przed stresem. Wspomaga absorpcję żelaza z żywności, a wspólnie z kwasem foliowym i witaminą B12 pobudza produkcję krwinek czerwonych. Dzięki właściwościom antyoksydacyjnym wspiera układ odpornościowy organizmu. Jest także niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego. Bierze udział w tworzeniu struktur tkanki łącznej, dzięki czemu pomaga zachować integralność skóry, dziąseł, kości i chrząstki. Witamina C (kwas askorbinowy) należy do grupy witamin rozpuszczalnych w wodzie, co oznacza, że szybko jest wydalana z organizmu. Dzięki nowoczesnym metodom produkcji istnieją już preparaty o przedłużonym działaniu (TR – timed release), takie jak np. C-500 (dostępne w sieci CaliVita®), zapewniające stopniowe wchłanianie do krwi i stały poziom witaminy C w organizmie.
W nowoczesnych preparatach – takich jak np. C Plus Flavonoids – obok witaminy C obecne są bioflawonoidy, wspierające jej przyswajanie. Często określa się je mianem witaminy P. Organizm nie jest w stanie samodzielnie wytwarzać bioflawonoidów, stąd muszą one pochodzić z pożywienia. Wspólnie z witaminą C korzystnie wpływają na strukturę naczyń włosowatych. Pobudzają również krążenie krwi. Bioflawonoidy są także często stosowane w przypadku kontuzji sportowych.

UWAGA!

Witamina C jest wrażliwa na światło i wysoką temperaturę, o czym należy pamiętać podczas przechowywania.
Osoby, które cierpią z powodu kamicy nerkowej, przed zażyciem preparatu powinny skonsultować się z lekarzem prowadzącym.
Suplement diety nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety.
Nie należy przekraczać zlecanej porcji do spożycia w ciągu dnia.
Produkt należy przechowywać zamknięty w suchym i chłodnym miejscu, niedostępnym dla dzieci.

Cena detaliczna 84 zł – KUP TERAZ

Cena w Klubie 63 zł – KUP TERAZ

Lucerna siewna (łac. alfalfa) to roślina przywieziona do Europy przez Aleksandra Wielkiego charakteryzująca się silnymi właściwościami leczniczymi. Nazywana została przez biologa Franka Bouera – “wielkim uzdrowicielem“, ponieważ w liściach tej rośliny znajduje się osiem enzymów i między innymi witamina K. Wspomaga ona proces krzepnięcia krwi, czym zapobiega jej nadmiernej utracie podczas miesiączkowania czy różnego rodzaju krwotoków. Liście to również magazyn witamin z grupy B, C, D, E, białka oraz soli mineralnych, takich jak: potas, wapń, fosfor i żelazo.

Green Care to ekstrakt z lucerny siewnej zwany w Meksyku alfalfa.Ma działanie przeciwzapalne,poprawia funkcjonowanie i mikroflorę jelit oraz odtruwa organizm.
Można stosować przy ostrych i przewlekłych zaburzeniach trawienia.

Pomaga w leczeniu wzdęć, wrzodów i braku apetytu. Preparat  zawiera sproszkowane liście lucerny siewnej (Alfaalfa) i węglan magnezu. Ma działanie odżywcze i wzmacniające. Pomocny w łagodzeniu objawów wrzodów żołądka i dwunastnicy.

Opakowanie Green Care zawiera 240 tabletek.

1 tabletka zawiera:

• Sproszkowane liście lucerny siewnej (Alfalfa) 500 mg
• Węglan magnezu 100 mg

Dawkowanie: 4-8 tabletek dziennie lub wg zaleceń.

W medycynie ludowej od dawna wykorzystywano niezwykłe właściwości lecznicze lucerny (Medicago sativa), powszechnie kojarzonej raczej z rośliną pastewną. Obecnie badania naukowe potwierdzają, że części lucerny znajdujące się nad ziemią, a zwłaszcza jej liście, zawierają znaczne ilości beta karotenu, witamin B, witaminy C, witaminy D, witaminy E, witaminy K oraz soli mineralnych: potasu, żelaza, wapnia i fosforu. Te dwa ostatnie składniki są bardzo pożyteczne dla kości i zębów rozwijającego się organizmu. Dzięki wysokiej zawartości chlorofilu lucerna ma także działanie odtruwające.

• Z sukcesem można ją stosować przy ostrych i przewlekłych zaburzeniach trawienia.
• Pomaga w leczeniu wzdęć, wrzodów i braku apetytu, ponieważ, podobnie jak surowa kapusta, jest bogata w witaminę U.

Alkalizujące właściwości lucerny wykorzystuje się do leczenia wrzodów trawiennych powstających w miejscach, w których błona śluzowa traci odporność na trawiące działanie kwasów żołądkowych (w przełyku, żołądku lub w jelicie). Działanie to wspiera węglan magnezu, często dodawany do nowoczesnych preparatów. Lucerna zawiera też substancje przeciwgrzybicze, dlatego wzmacnia działanie bakterii Acidophilus.

Lucerna jest dobrym, naturalnym środkiem przeczyszczającym, moczopędnym i obniżającym gorączkę. Poznano również jej działanie zapobiegające powstawaniu wola (powiększeniu tarczycy). Lucerna wspomaga wchłanianie i przyswajanie węglowodanów, białka, wapnia, żelaza i innych pierwiastków śladowych.

Lucerna lub jej wyciąg, działa szczególnie korzystnie na osoby w starszym wieku. Wzmacnia system immunologiczny, spowalnia proces starzenia się. Zwiększa siłę życiową, wydolność fizyczną, zapewnia dobry sen.
Lucerna wspomaga leczenie ostrego i przewlekłego zapalenia pęcherza moczowego lub prostaty, zmniejsza też bóle reumatyczne i wspomaga laktację (wydzielanie mleka). Swoje działanie rozwija powoli, ale jest ono gruntowne. Ponieważ lucerna zawiera duże dawki witamin rozpuszczalnych w tłuszczach, dłuższa kuracja może spowodować ich kumulację.
Dlatego po 2-3 miesiącach należy zrobić przerwę w kuracji.

Biolog, Frank Bouer, nazwał lucernę wielkim uzdrowicielem. W zielonych liściach tej rośliny odkrył 8 enzymów niezbędnych dla naszego organizmu. Ponadto stwierdził, że w 100 gramach lucerny zawarte jest 8000 j.m. (jednostek międzynarodowych) witaminy A oraz od 20000 do 80000 j.m. witaminy K.
Ta druga wspomaga krzepnięcie krwi i zapobiega zbyt dużej utracie krwi podczas miesiączkowania. Również osobom, które często miewają krwotoki z nosa, może pomóc witamina K, zawarta na przykład w wyciągu z lucerny. Długo trwająca biegunka może być jednym z objawów niedoboru witaminy K.

Uwaga!

• * Po 2-3 miesięcznym okresie ciągłego stosowania lucerny należy zrobić miesiąc przerwy.
• * Osoby zażywające leki zmniejszające krzepliwość krwi (tzw. antykoagulanty), bez konsultacji z lekarzem nie powinny stosować preparatów zawierających witaminę K.

Jest to odkładanie się fosforanów wapnia w kościach. Stopień ich uwapnienia zależy od ilości wapnia pobranego w przewodzie pokarmowym z jedzenia i utraconego z moczem. Gospodarka wapniowo-fosforowa jest kontrolowana przez kalcytoninę (hormon wydzielany przez tarczycę, który obniża stężenie wapnia w osoczu krwi), parathormon (hormon wytwarzany w gruczołach przytarczyc, który pobudza wchłanianie wapnia i fosforanów do kości), a także witaminę D. Na dobry stan kości mają wpływ również androgeny i estrogeny, zaś niekorzystnie wpływają glikokortykosteroidy, które prowadzą często do osteoporozy.

Za słabą kondycję kości odpowiada nie tylko brak wapnia, pierwiastka, który bierze udział w tworzeniu i mineralizacji tkanki kostnej. Decydują o tym także inne witaminy i minerały. Najważniejsze z nich to: Witamina D, Magnez, Wit. K, Wit. C.

Eksperci zalecają 10 minut kąpieli słonecznej (wystarczy wystawić na słońce niewielki fragment ciała) przed nałożeniem kremu z filtrem. To pozwoli wytworzyć w organizmie tyle witaminy D, by przyswoić wapń zawarty w jedzeniu. Witamina D jest jedyną, którą organizm może samodzielnie produkować, a potrzebuje do tego tylko słońca. Gdy promienie UVB docierają do skóry, zawarty w niej cholesterol jest zamieniany w prowitaminę D. W ciągu 24 godzin prowitamina D – pod wpływem ciepła naszego ciała – przekształca się w witaminę D.

W przyswajaniu wapnia decydującą rolę odgrywa witamina D. Najłatwiejszym i całkowicie naturalnym sposobem na uzyskanie potrzebnej nam dawki wit. D jest ekspozycja na światło słoneczne, które powoduje, że organizm sam ją wytwarza. W letni dzień nawet 15 minut na słońcu wystarczy, by pokryć nasze dobowe zapotrzebowanie na wit. D. W krajach, w których natężenie promieni słonecznych w miesiącach zimowych jest małe (a do nich należy Polska), produkcja wit. D w skórze od października do marca praktycznie ustaje. Dlatego musimy szukać innych źródeł tej cennej witaminy. Trudno uzupełnić jej braki, ponieważ występuje ona w ograniczonej liczbie produktów, w dodatku w niewielkich ilościach.

Produkty zawierające wit. D:

• mleko, margaryna, żółtka jaj, wątróbka kurza, łosoś, sardynki, śledzie, makrele, oleje z halibuta i z wątroby dorsza.

Jest ona tym bardziej ważna, ponieważ odpowiada za stan wszystkich kości.